*Τίτλος: Ο Κακός Δρόμος

*Με 20 σκίτσα του Αντωνίου Βώττη

*Συγγραφέας: Γρηγόριος Ξενόπουλος

*Εκδόσεις: Ι. Κολλάρος

*Έτος Έκδοσης: 1922

*Έκδοσις Δευτέρα

*Σελίδες: 102

*Σχήμα: 12 Χ 18

*Μαλακό εξώφυλλο

*Κατάσταση: Πάρα Πολύ Καλή (φυσιολογική φθορά χρόνου)

*Η Παλαιοβιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο παλαιοβιβλιοπωλείο

*«Ο Κακός Δρόμος» είναι ένα σημαντικό διήγημα/νουβέλα του Γρηγόριου Ξενόπουλου που κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1922 από τις εκδόσεις Κολλάρου, με εικονογράφηση του Αντώνη Βώττη. Το έργο, που εκδόθηκε σε 3.000 αντίτυπα, πραγματεύεται κοινωνικά και ερωτικά ζητήματα με φόντο τη Ζάκυνθο. Την ιστορία της Χριστίνας και της Χρυσούλας, που μεγάλωσαν μαζί σε ένα καντούνι στη Ζάκυνθο. Η έκδοση περιελάμβανε μεγάλα, ολοσέλιδα σκίτσα, μικρότερα μέσα στο κείμενο και διακοσμημένα κεφαλαιογράμματα, κάτι σπάνιο για την εποχή. Μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο το 1933 ως ελληνοτουρκική συμπαραγωγή, με πρωταγωνίστριες τη Μαρίκα Κοτοπούλη και την Κυβέλη. 

*Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος [1867, Κωνσταντινούπολη-1951, Αθήνα], ήταν Ζακυνθινός μυθιστοριογράφος, δημοσιογράφος και συγγραφέας θεατρικών έργων. Διετέλεσε αρχισυντάκτης στο ιδιαίτερα γνωστό περιοδικό, Η Διάπλασις των Παίδων, κατά την περίοδο 1896-1948. Πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, κριτικός, αρθρογράφος και εκδότης. Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1867 στην Κωνσταντινούπολη και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Ζακυνθινού έμπορου Διονυσίου Ξενόπουλου και της Φαναριώτισσας Ευθαλίας Θωμά. Σε λιγότερο από ένα χρόνο, τον Οκτώβριο του 1868, η οικογένεια μετακομίζει στη Ζάκυνθο όπου ο λογοτέχνης θα περάσει τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Η επτανησιακή παράδοση σφραγίζει τη συγγραφική του παραγωγή ήδη από τα γυμνασιακά του χρόνια, όταν επιδίδεται στα πρωτόλεια συγγραφικά του γυμνάσματα. Τον ίδιο χρόνο γράφεται στη Φυσικομαθηματική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά σύντομα αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στη λογοτεχνία. Στη διάρκεια των φοιτητικών του χρόνων στην Αθήνα, τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα διασταυρώνονται με τα φιλοσοφικά, που έχει ήδη καλλιεργήσει η ανάγνωση του Μπύχνερ και του Σοπενχάουερ. Από το 1890 είναι «ζωηρόν» μέλος της Σοσιαλιστικής Νεολαίας, ενώ έως το 1910 παραμένει θαυμαστής και οπαδός του Πλάτωνος Δρακούλη και των ιδεών του. Το 1922, μετά από προσπάθειες ετών, του απονέμεται το Εθνικόν Αριστείον Γραμμάτων και Τεχνών. Το 1926 τιμάται με το Έπαθλον Βικέλα της Ακαδημίας Αθηνών για το μυθιστόρημα Πλούσιοι και Φτωχοί και τον Απρίλιο του 1927 κυκλοφορεί το πρώτο τεύχος της Νέας Εστίας. Η κυκλοφορία της Νέας Εστίας με ιδρυτή τον Γρηγόριο Ξενόπουλο, με περιορισμένο αναγνωστικό κοινό λόγω των κοινωνικών – οικονομικών συγκυριών, θεωρείται επίτευγμα για την εποχή. Στο δεκεμβριανό κίνημα ανατινάχθηκε το σπίτι του που βρισκόταν στην οδό Ευριπίδους. Όλα τα βιβλία του, τα χειρόγραφά του, το αρχείο, το προσωπικό του και της Διάπλασης χάθηκαν. Το πλούσιο συγγραφικό του έργο θα μπορούσε να ομαδοποιηθεί σε πεζογραφικό, θεατρικό, κριτικό και στα έργα που γράφει για παιδιά. Στις λογοτεχνικές του οφειλές αναγνωρίζει τους Balzac, A. Daudet, Ch. Dickens και E. Zola. Δεν είναι τόσο γνωστό, ωστόσο ο Ξενόπουλος υπήρξε και ποιητής. Στον περιοχή της κριτικής, ο Ξενόπουλος κατέχει μια από τις σημαντικότερες θέσεις κατά την περίοδο του τέλους του 19ου αιώνα και των πρώτων δεκαετιών του 20ού. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά και εφημερίδες της εποχής (Ραμπαγάς, Εβδομάς, Εικονογραφημένη Εστία, Παναθήναια, Καθημερινή, Εστία, Διάπλασις των παίδων, Νέα Εστία κ.ά.).