*Τίτλος: Εξάρτηση Και Αναπαραγωγή

*Υπότιτλος: Ο Κοινωνικός Ρόλος Των Εκπαιδευτικών Μηχανισμών Στην Ελλάδα 1830-1922

*Συγγραφέας: Κωνσταντίνος Τσουκαλάς

*Πρόλογος: Ν. Γ. Σβορώνος

*Εκδόσεις: Θεμέλιο - Ιστορική Βιβλιοθήκη

*Έτος Έκδοσης: 1987

*Σελίδες: 653

*Σχήμα: 15 Χ 21

*Μαλακό εξώφυλλο

*Κατάσταση: Πάρα Πολύ Καλή 

*Η Παλαιοβιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο παλαιοβιβλιοπωλείο

*Η τοποθέτηση στο κέντρο της έρευνας της μελέτης των σχολικών μηχανισμών και του εκπαιδευτικού συστήματος γενικότερα αποτελεί πράγματι την καταλληλότερη σκοπιά για τη θεώρηση του ελληνικού φαινομένου. Ο συγγραφές εγκαταλείποντας τις μεταφυσικές «υποστασιώσεις» των αγιογράφων του Ελληνισμού - περιούσιου λαού της ιστορίας - προσπαθεί με επιστημονική διαύγεια, ν' αναλύσει το φαινόμενο, συνδέοντάς το με την οικονομική και κοινωνική ιστορία του Ελληνισμού, χωρίς να παραβλέπει τη μακρόχρονή του πολιτισμική παράδοση, και εξηγεί με πειστικότητα την ιδιαίτερη βαρύτητα που είχε στην Ελλάδα η λειτουργική επενέργεια των σχολικών μηχανισμών στη διαδικασία του κοινωνικού επιμερισμού, έτσι που να θεωρείται πράγματι σαν ο κεντρικός ιδεολογικός μηχανισμός του νεότερου Ελληνισμού και επομένως σαν ένα από τα κεντρικά προβλήματα της διαμόρφωσης της νεοελληνικής κοινωνίας, αφού ο ρόλος της εκπαίδευσης στην αναπαραγωγή του συστήματος φαίνεται κυριαρχικός.

*Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1937 και πέθανε το 2026. Ήταν ομότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, docteur es Lettres et Sciences Humaines στο Πανεπιστήμιο Παρισίων και επίτιμος διδάκτωρ στα Πανεπιστήμια Κρήτης και Πελοποννήσου. Μετά τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές Φιλοσοφίας του Δικαίου και Κοινωνιολογίας στα Πανεπιστήμια Heidelberg, Μονάχου, Παρισιού και Yale. To 1974 ανακηρύσσεται Διδάκτορας Γραμμάτων και Ανθρωπιστικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο Παρισίων. Από το 1961 έως το 1998 ασκεί δικηγορία στην Αθήνα. Απασχολήθηκε ως ερευνητής στο Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών Αθηνών (1963-1967) και στο γαλλικό Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών (1968). Κατά τα έτη 1968-1985 υπήρξε καθηγητής κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Παρισίων και από το 1985 ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διετέλεσε καθηγητής στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Παρισίων αριθ. 8 και στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (1981-1985), επιστημονικός διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών (1981-1989), επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια Columbia της Νέας Υόρκης, Princeton, New York University (NYU), της Πόλης της Νέας Υόρκης (CUNY), Iztapalapa της Πόλεως του Μεξικού, Παρισίων (Paris 1), καθώς και στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Επίσης διατέλεσε μέλος του Ανωτάτου Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας, αρχηγός της ελληνικής αντιπροσωπείας στη Διάσκεψη Κορυφής του ΟΗΕ για την Κοινωνική Ανάπτυξη (1994-1996), μόνιμο μέλος του "Carrefour pour la science et la culture" που οργανώθηκε από την Ε.Ε. υπό την προεδρία του Jacques Delors, πρόεδρος του Δ.Σ. του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, πρόεδρος της Ένωσης Ελλήνων Κοινωνιολόγων της Ελληνικής Εταιρείας Πολιτικής Επιστήμης και βουλευτής επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Ιανουαρίου 2015. Διετέλεσε πρόεδρος του Δ.Σ. του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού την περίοδο 2016-2020.